Intensificazione del significato tramite l’uso dei prefissi e dei suffissi superlativi nel linguaggio giovanile e nello stile femminile

Małgorzata Berezowska

Abstrakt


L’uso dei prefissi e dei suffissi superlativi, oltre alla loro funzione di base in quanto indicatori delle dimensioni dell’oggetto descritto o dell’intensità delle sue proprietà, può servire a esprimere l’atteggiamento del parlante nei confronti della realtà extralinguistica. Questi elementi morfologici svolgono non solo la loro funzione di base, ma possono essere utilizzati nella loro funzione secondaria: quella di trasmettere le emozioni dell’autore dell’enunciato. Il materiale linguistico analizzato nell’articolo, tratto dai forum di discussione, riflette le tendenze tipiche dello stile femminile e del linguaggio giovanile.

Intensyfikacja znaczenia poprzez użycie prefiksów i sufiksów superlatywnych w młodzieżowej odmianie języka oraz w stylu kobiecym

Użycie prefiksów i sufiksów superlatywnych, poza ich zasadniczą funkcją oznaczania rozmiarów opisywanego przedmiotu oraz intensyfikacji jego właściwości, może służyć również wyrażaniu stosunku mówiącego do rzeczywistości pozajęzykowej. Wyżej wspomniane elementy morfologiczne nie tylko spełniają zatem swoją podstawową funkcję, ale mogą być również stosowane w ich drugorzędnej funkcji, tj. w celu przekazywania emocji autora wypowiedzi. Materiał językowy, zaczerpnięty z forów dyskusyjnych, którego analiza jest przedmiotem niniejszego artykułu, odzwierciedla tendencje typowe dla stylu kobiecego oraz młodzieżowej odmiany języka.


Słowa kluczowe


intensificazione del significato, funzione espressiva della lingua, linguaggio giovanile, linguaggio femminile

Bibliografia


De Santis C. 2011. Reduplicazione espressiva, [in:] Enciclopedia dell’Italiano Treccani, http://www.treccani.it/enciclopedia/reduplicazione-espressiva_(Enciclopedia_dell’Italiano) (30.04.2015).

Dressler W., Merlini Barbaresi L. 2001. Morphopragmatics of diminutives and augmentatives, [in:] Perspectives on Semantics, Pragmatics, and Discourse: A Festschrift for Ferenc Kiefer, a c. di I. Kenesei, R. Harnish, Amsterdam: 43–58.

Grabias S. 1981. O ekspresywności języka, Lublin.

Grandi N. 2002. Morfologie in contatto. Le costruzioni valutative nelle lingue del Mediterraneo, Milano.

Iacobini C. 2004. Prefissazione, [in:] La formazione delle parole in italiano, a c. di M. Grossmann, F. Rainer, Tübingen: 97–163.

Napoli M. 2013. “On Italian past participles with -issimo: the superlative of events between intensification and pluractionality”, Linguistica e Filologia 33: 85–126.

Rainer F. 2004. “Studying restrictions on patterns of word-formation by means of the Internet”, Italian Journal of Linguistics 15: 131–139.

Renzi L. 2011. Come cambia la lingua. L’italiano in movimento, Bologna.

Wierzbicka A. 1986. “What’s in a noun? (Or: How do nouns differ in meaning from adjectives?)”, Studies in Language 10: 353–389.

Tabakowska E. 2001. Kognitywne podstawy języka i językoznawstwa, Kraków.


Pełny tekst: PDF

Refbacks

  • There are currently no refbacks.


Licencja Creative Commons ISSN 2083-7275, e-ISSN 2391-4432
Studia de Cultura by Uniwersytet Pedagogiczny im. Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie is licensed under a Creative Commons Attribution 4.0 International Public License.