Osservazioni sull’impiego del passato remoto nell’analessi

Małgorzata Nowakowska

Abstrakt


Nella narrativa italiana il trapassato prossimo è usato in modo canonico nelle analessi. Grazie al suo aspetto compiuto, questo tempo verbale permette una retrocessione nel passato relativamente al tempo della narrazione principale. Il presente articolo analizza l’uso del passato remoto nelle analessi e si propone di trovare il motivo di tale impiego non canonico. Essendo perfettivo, il passato remoto ha la funzione di far progredire la narrazione principale e non è quindi adatto a essere impiegato nell’analessi.

Kilka uwag o użyciu czasu passato remoto w retrospekcji

W powieściach włoskich czas zaprzeszły trapassato prossimo jest używany standardowo w celu zaznaczenia retrospekcji, jaka się pojawia w narracji głównej. Dzięki aspektowi perfektowemu, ten czas gramatyczny pozwala na przywołanie wydarzeń z przeszłości, wcześniejszych w stosunku do czasu narracji głównej. Niniejszy artykuł poddaje analizie użycie czasu przeszłego dokonanego passato remoto, które jest niestandardowe we fragmentach restrospekcyjnych, oraz stara się znaleźć przyczynę tego użycia. Z racji tego, że czas passato remoto jest z natury dokonany a nie perfektowy, posuwa narrację główną do przodu, a co za tym idzie, nie pasuje do retrospekcji narracyjnej.


Słowa kluczowe


analessi, trapassato, passato remoto, tipi di narrazione

Bibliografia


Apothéloz D. & Combettes B. 2016. La variation plus-que-parfait passé simple dans les analepses narratives, [in:] Variation, invariant et plasticité langagière, a c. di I. Gaudy-Campbell, Y. Keromnes, Besançon: 53–66.

Bertinetto P. M. 1986. Tempo, aspetto e azione nel verbo italiano, Firenze.

Bertinetto P. M. 1991. Il verbo, [in:] Grande grammatica italiana di consultazione, vol. 2º (I sintagmi verbale, aggettivale, avverbiale. La subordinazione), a c. di L. Renzi, G. Salvi & A. Cardinaletti, Bologna: 13–161.

Bertinetto P. M. 2003. Tempi verbali e narrativa italiana dell’Otto/Novecento. Quattro esercizi di stilistica italiana, Alessandria.

Bertinetto P. M. 2014. Non-conventional uses of Pluperfect in Italian (and German) literary prose, [in:] Evolution in Romance Verbal Systems, a c. di E. Labeau & J. Bres, Berne: 145–170.

Combettes B. 2008. “Cohérence discursive et faits de langue: le cas du plus-que-parfait”, Verbum XXX (2–3) : 181–197.

Koschmieder E. 1934. Nauka o aspektach czasownika polskiego w zarysie. Próba syntezy. (Rozprawy i materiały Wydziału i Towarzystwa Przyjaciół Nauk w Wilnie, t. V, z. 2), Wilno.

Reichenbach H. 1947. Elements of symbolic logic, London & New York.

Weinrich H. 1964. Tempus. Besprochene und erzählte Welt, Stuttgart (trad. Tempus. Le funzioni dei tempi nel testo, Bologna).


Pełny tekst: PDF

Refbacks

  • There are currently no refbacks.


Licencja Creative Commons ISSN 2083-7275, e-ISSN 2391-4432
Studia de Cultura by Uniwersytet Pedagogiczny im. Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie is licensed under a Creative Commons Attribution 4.0 International Public License.