Call for papers (2022)

Planowane numery czasopisma w 2022 roku:

- „Studia de Cultura” 14.1 (2022): Cyberkultura 3.0: Media. Edukacja. Prawo

- „Studia de Cultura” 14.2 (2022): Człowiek i technologia: aspekty cyberkulturowe, komunikacyjne i prawne

- „Studia de Cultura” 14.3 (2022): Metal Music Studies in Central and Eastern Europe. Subject Areas, Research Methods and Perspectives [Zakończono przyjmowanie zgłoszeń]

- „Studia de Cultura” 14.4 (2022): Edukacja medialna 4.0. Między technokulturą, cyberpsychologią a medialnym kulturoznawstwem i medialną pedagogiką. Strategie – praktyki – instytucje
[Zakończono przyjmowanie zgłoszeń]

Pojęcie „Edukacja medialna 4.0” nawiązuje z jednej strony do czwartej rewolucji przemysłowej, z jęz. ang. Industry 4.0 określanej przez takie słowa klucze, jak m.in. Internet rzeczy (IoT), big data, AI i uczenie maszynowe, interfejsy człowiek-komputer, z drugiej –  do rewolucji cyfrowej w obszarze metod i technik nauczania, którą określa się wspólną nazwą Edukacja 4.0.

To co wyróżnia cyfrową dysrupcję w trzeciej dekadzie XXI wieku to konieczność rozwijania specjalistycznych kompetencji cyfrowych na różnych etapach życia, elastyczności poznawczej, kreatywności i umiejętność adaptacji do dynamicznych zmian we współczesnej cywilizacji medialnej, otwartej proaktywnej postawy wobec świata cyfrowego. Istotny jest także nacisk na rozwój umiejętności transwersalnych (społecznych, intrapersonalnych, medialnych) oraz T-kształtnych kompetencji (model DG Growth Komisji Europejskiej), cyfrowych kompetencji technicznych i funkcjonalnych, powiązanie edukacji formalnej z przemysłem 4.0, gdzie przedsiębiorstwo i media stają się naturalnymi środowiskami lifelong learning, kształcenie nauczycieli i pedagogów w zakresie nowoczesnych metodyk digital learning (np. MOOC, webinary, gry, VR/AR/MR) i wielu innych, związanych z kształtowaniem specjalistycznych kompetencji 4.0.

W ramach tomu monograficznego proponujemy Państwu refleksję nad następującymi zagadnieniami:

  1. (Makro)konteksty edukacji medialnej 4.0:
    – edukacja medialna wobec cyberkultury, nowych nowych mediów i kultury konwergencji – rozwiązania praktyczne i stan badań;
    – edukacja medialna w nowych kontekstach badawczych – cyberkultura , neuronauki, badania nad sztuczną inteligencją, transhumanizmem i posthumanizmem;
    – demokratyzacja mediów a problem fake-news, dezinformacji i postprawdy: nowe wyzwania społeczne, polityczne, komunikologiczne i edukacyjne;
    – edukacja medialna w Polsce i na świecie – rozwiązania instytucjonalne, praktyki edukacyjne, działania społeczne;
    – edukacja medialna w społeczeństwie obywatelskim XXI wieku: zadania i cele strategiczne: Polska i świat.

    2. Edukacja medialna 4.0: media społecznościowe, demokratyzacja mediów, kultura uczestnictwa i konwergencji:
    – rola mediów społecznościowych (TIKTOK, Snapchat, Instagram, Twitter, Facebook i innych) w edukacji nieformalnej i dydaktyce przedmiotowej;
    – edukacja medialna w różnych grupach wiekowych: rozwiązania edukacyjne i instytucjonalne  (programy, podstawy, treści kształcenia);
    – domowa edukacja medialna – rodzice i opiekunowie jako edukatorzy w przestrzeni codzienności;
    – fandom jako pole działań edukacyjnych;
    – edutainmentjako nowa forma edukacji;
    – gamifikacja w edukacji: zalety, ograniczenia i kontrowersje.

    3. Wokół kompetencji 4.0:
    – kompetencje językowe, komunikacyjne, kulturowe i społeczne a edukacja medialna – pytania o fundamenty kompetencji medialnych, cyfrowych i informacyjnych;
    – nowe strategie i formy kształcenia nauczycieli w środowisku medialnym i wobec wyzwań społeczeństwa medialnego w XXI wieku;
    – strategie rozumienia, interpretowania i produkowania mediów, czyli kompetencje medialne i cyfrowe w praktyce;
    – kompetencje medialne, cyfrowe, informacyjne, informatyczne: modele, teorie i ich ewolucje w XX i XXI wieku;
    – netokraci i prekariusze a konsumpcja, produkcja i użytkowanie mediów; strategie wykluczenia i inkluzji w środowiskach medialnych w oparciu o nowe kompetencje medialne, cyfrowe, informatyczne i informacyjne;
    - remiksy w współczesnej kulturze: między innowacją a powtórzeniem.

    4. Edukacja medialna 4.0  jako przedmiot badań inter- i transdyscyplinarnych:
    – edukacja medialna w świetle pedagogiki mediów, cyberpsychologii, kulturoznawstwa medialnego, media studies, badań nad komunikacją społeczną i polityką;
    – psychologiczne i pedagogiczne aspekty uczenia o mediach, przez media, dla mediów;
    – edukacja medialna jako forma profilaktyki zachowań ryzykownych w sieci;
    – edukacja medialna wobec zagrożeń wynikających z patologicznego korzystania z mediów;
    – nowe formy i rozwiązania edukacyjne w czasie pandemii – edukacja z wykorzystaniem mediów.