Neoliberalizm polskich 'gender studies'. Czy to 'backlash' odbiera nam słuchaczki/słuchaczy?
PDF

Słowa kluczowe

feminizm
gender
gender studies
neoliberalizm
femiminism
neoliberalism

Jak cytować

DudaM. (2016). Neoliberalizm polskich ’gender studies’. Czy to ’backlash’ odbiera nam słuchaczki/słuchaczy?. Annales Universitatis Paedagogicae Cracoviensis | Studia De Cultura, 8(1), 149-156. Pobrano z //studiadecultura.up.krakow.pl/index.php/sdc/article/view/3193

Abstrakt

W tekście przedstawiam dzisiejszą kondycję polskich gender studies prowadzonych jako studia podyplomowe. W większości miast co roku nie udaje się utworzyć grup słuchaczy i słuchaczek studiów. Jako „odpowiedzialne” za ów stan przywołuje się backlash oraz kampanię „ideologia gender”. Niestety problemy z rekrutacją występowały wcześniej. W wystąpieniu opisuję neoliberalny kształt płatnych studiów podyplomowych prowadzonych w dużych miastach. Uczestniczyć mogą w nich osoby dysponujące odpowiednim potencjałem ekonomicznym oraz wolnym czasem. Ważnym aspektem jest też kwestia aplikacyjności zajęć (oraz jej braku) prowadzonych w ramach GS. Zgodnie z założeniami studiów podyplomowych słuchacze i słuchaczki GS kształcić powinny zawodowe kompetencje. Problematyczny jest również język kampanii informacyjnych/promocyjnych, którego używamy zachęcając do udziału w prowadzonych zajęciach. Ten często wykorzystuje kapitalistyczne klisze: zysku i inwestycji w siebie. Wystąpienie jest głosem krytycznym wykładowcy, który uczył na studiach genderowych w Warszawie oraz brał udział w kształtowaniu genderów w Poznaniu i Szczecinie.
PDF

Bibliografia

Balcerowicz L. 1998. Wolności i rozwój. Ekonomia wolnego rynku. Kraków.

Charkiewicz E. 2006. Kobiety i rynek pracy w NPR. Feministyczna krytyka neoliberalnej polityki ekonomicznej. Dostęp 23 listopada 2015. http://www.ekologiasztuka.pl/think.tank.feministyczny/articles.php?article_id=13.

Dybel P. 2015. Dylematy demokracji. Kontekst polski. Kraków.

Fraser N. 2014. Drogi feminizmu. Od kapitalizmu państwowego do neoliberalnego kryzysu, A. Weseli (przeł.), Warszawa.

Graff A. 2014. Jestem stąd, rozmawia Michał Sutowski. Warszawa.

Klein N. 2014. Doktryna szoku. Jak współczesny kapitalizm wykorzystuje klęski żywiołowe i kryzysy społeczne, H. Jankowska, T. Krzyżanowski, K. Makaruk, M. Penkala (przeł.). Warszawa.

Kochanowski J. 2006. „Wiedza, uniwersytet i radykalna demokracja. Uwagi na temat gender studies i humanistyki ponowoczesnej”. UniGENDER 1(2). Dostęp 23 listopada 2015. www.unigender.org.

Kołakowska A. 2000. „Brygady politycznej poprawności”. Rzeczpospolita. Dostęp 23 listopada 2015. http://niniwa22.cba.pl/feminizm5.htm

Lurde A. 2015. Siostra outsiderka. Eseje i przemówienia, B. Szelewa (przeł.), A. Graff (wstęp), Warszawa.

Ritz G. 2008. „Gender studies dziś. Budowanie teorii i wędrowanie teorii”. Teksty Drugie (5) : 9–15.

Sokołowska-Nowak M., M. Teodorczyk. 2006. „Happy Birthday, Gender Studies! Rozmowa redakcyjna z Bożeną Umińską z okazji dziesięciolecia studiów”. UniGENDER 1(2). Dostęp 23 listopada 2015. www.unigender.org.

Wilk M. 2006. „Universitas vs. Pluriversitas”. uniGENDER 1 (2). Dostęp 23 listopada 2015. www.unigender.org.

Young B. 2000. Dyscyplinarny neoliberalizm w Unii Europejskiej a polityka na rzecz równości płci, A. Grzybek (przeł.). Dostęp 23 listopada 2015. http://www.ekologiasztuka.pl/think.tank.feministyczny/articles.php?article_id=78.

Schunter-Kleeman S., D. Plehwe. 2009. Gender mainstreaming. Włączanie kobiet do neoliberalnej Europy? M. Elas (przeł.). Dostęp 23 listopada 2015. http://www.ekologiasztuka.pl/think.tank.feministyczny/articles.php?article_id=250.

Unmüßig B. 2008, Gender mainstreaming. Co zostało z radykalizmu koncepcji 10 lat po Pekinie? W Gender Mainstreaming. Jak skutecznie wykorzystać jego polityczny potencjał, 9–16. Warszawa.

Studia de Cultura posiada prawa autorskie do wszystkich opublikowanych materiałów. Autor/ka zachowuje prawo do ponownego opublikowania własnego dzieła w kolejnym utworze. Zewnętrzni wydawcy muszą jednak uzyskać zgodę oryginalnej instytucji wydawniczej (Uniwersytetu Pedagogicznego w Krakowie) i redakcji Studia de Cultura.

Studia de Cultura to czasopismo o otwartym dostępie, a cała jego zawartość jest dostępna bezpłatnie dla użytkowników i / lub ich instytucji na zasadach licencji niewyłącznej Creative Commons (CC BY 4.0). Użytkownicy/ki mogą czytać, pobierać, wykonywać kopie, rozpowszechniać, drukować, wyszukiwać lub linkować do pełnych tekstów artykułów w tym czasopiśmie bez uprzedniej zgody wydawcy lub autora/ki. Jest to zgodne z definicją otwartego dostępu BOAI (http://www.soros.org/openaccess). Studia de Cultura nie pobiera opłat za składanie artykułów ani ich przetwarzanie.