Psychologiczna praca z filmem: prezentacja autorskiej metody „Patrz mądrzej”
PDF

Słowa kluczowe

film
praca z filmem
kompetencje społeczne
edukacja
rozwój osobisty
terapia
edukacja psychologiczna
edukacja społeczna
przemoc
przemoc ikoniczna
stereotypy społeczne
stereotypiacja
reprezentacje medialne kobiet
work with film

Jak cytować

OgonowskaA. (2018). Psychologiczna praca z filmem: prezentacja autorskiej metody „Patrz mądrzej”. Annales Universitatis Paedagogicae Cracoviensis | Studia De Cultura, 9(2), 106-116. Pobrano z //studiadecultura.up.krakow.pl/index.php/sdc/article/view/4081

Abstrakt

Celem artykułu jest przedstawienie metody „Patrz mądrzej”, w której wykorzystano film jako przekaz wielokodowy, intermedialny i narracyjny; dzięki tym atrybutom może być wykorzystywany do działań edukacyjnych i terapeutycznych. Istotą pracy z filmem według tej metody jest uczenie na filmie, uczenie przez film oraz uczenie poza filmem. O pomyślnym wykorzystaniu filmu w tym procesie decydują przede wszystkim: prawidłowy dobór filmu do założonych celów oraz atrybutów grupy/osoby oraz właściwe kompetencje psychologiczne edukatora, który posiada również umiejętność oszacowania skuteczności osiągniętych rezultatów. Ostatnia część artykułu została poświęcona syntetycznej prezentacji studium przypadku, w którym opisano możliwość zastosowania tej metody w pracy ze studentami kulturoznawstwa i wiedzy o mediach w ramach przedmiotu: psychologia społeczna.
PDF

Bibliografia

Bałutowski Dawid. 2010. Jak oglądać filmy z młodzieżą. Film fabularny w psychoedukacji, terapii, profilaktyce. Warszawa.

Bruner Jerome S. 1978, Poza dostarczone informacje. Studia z psychologii poznania. B. Mroziak (przeł.). Warszawa.

Bruner Jerome S. 1986. Actual minus, possible worlds. Cambridge.

Bruner Jerome S. 1992. „Życie jako narracja”. Kwartalnik Pedagogiczny nr 4. 3–17.

Burzyńska Anna. 2008. Idee narracyjności w humanistyce. W Narracja. Teoria i praktyka. B. Janusz, K. Gdowska, B. de Barbaro (red.) Kraków.

Franus Edward. 1970. „Fotografia i film jako narzędzia badań psychologicznych”. Przegląd Psychologiczny nr 20. 191–205.

Gilmour David. 2011. Klub filmowy. E. Skowrońska (przeł.). Słupsk.

Grzybczak Jarosław. 1995. „Czy oddziaływanie mediów jest skuteczne? Stare i nowsze teorie”. Zeszyty Prasoznawcze nr 3–4. 17–39.

Kołodziejczyk A. 2013. Media w życiu rodziny. Rodzaje mediacji korzystania z mediów. W Współczesna psychologia mediów. Nowe problemy i perspektywy badawcze. A. Ogonowska, G. Ptaszek (red.). Kraków.

Kilbourne Jean, D.E. Levin. (2008). So sexy so soon: the new sexualized childhood, and what parents can do to protect their kids. New York.

Ogonowska Agnieszka. 2004a. Film jako tekst kultury. Kraków.

Ogonowska Agnieszka. 2004b. Przemoc ikoniczna. Zarys wykładu. Kraków.

Ogonowska Agnieszka. 2010. „Mock – documentary” i „faction genre”: wyzwanie dla kina dokumentalnego i paratekstualne gry z widzem. W Kino po kinie. Film w kulturze uczestnictwa. A. Gwóźdź, (red.). Warszawa. 269–292.

Ogonowska Agnieszka. 2013. Rola myślenia konwergencyjnego i dywergencyjnego w rozwijaniu kompetencji informacyjnych i medialnych. W Problemy konwergencji mediów. M. Kaczmarczyk, D. Rott (red.). Sosnowiec–Praga. 273−284.

Ogonowska Agnieszka. 2016a. Homo medialis: perspektywy i strategie użytkowania nowych mediów. W Człowiek i medium. Terapia – rozwój – (auto)narracja. A. Ogonowska (red.). Kraków.

Ogonowska Agnieszka. 2016b. Język filmu a stopień, zakres i głębokość przetwarzania informacji i zapamiętywania treści u widzów (projekty eksperymentów psychologicznych). W Język a media. Zjawiska językowe we współczesnych mediach. B. Skowronek, A. Walecka-Rynduch, E. Horyń (red.). Kraków.

Ogonowska Agnieszka. 2016c. Narracje autobiograficzne jako przedmiot badań psychologicznych. W Człowiek i medium. Terapia – rozwój – (auto)narracja. A. Ogonowska (red.). Kraków.

Ogonowska Agnieszka. 2016d. Stymulowanie kompetencji (audio)wizualnych u małych dzieci. W Człowiek i medium. Terapia – rozwój – (auto)narracja. A. Ogonowska (red.). Kraków.

Ogonowska Agnieszka. (red.). 2017a. Kino, film i psychologia. Kraków (w druku).

Ogonowska Agnieszka. 2017b. Psychologia filmu jako subdyscyplina psychologii mediów. Wybrane koncepcje i paradygmaty badawcze. W Pejzaże humanistyczne. Księga jubileuszowa Profesorowi Bolesławowi Faronowi poświęcona. A. Ogonowska (red.). Kraków. 291–318.

Rosner Katarzyna. 2006. Narracja, tożsamość i czas. Kraków.

Spitzer Manfred. 2012. Jak uczy się mózg. M. Guzowska-Dąbrowska (przeł.). Warszawa.

Trzebiński Jerzy (red.). 2002. Narracja jako sposób rozumienia świata. Gdańsk.

Zimbardo Philip, R.J. Gerring. 2008. Psychologia i życie. Warszawa.

Filmografia

Killing Us Softly 4: Advertising’s Image of Women. 2010.

Killing Us Softly 3: Advertising’s Image of Women. 2000.

Still Killing Us Softly: Advertising’s Image of Women. 1987. National Council on Family Relations Film Festival, First Place; National Educational Film and Video Festival, Winner; Chicagoland Educational Film Festival, First Prize, Consumer Education.

Killing Us Softly: Advertising’s Image of Women. 1979. North American Consumer Film Festival, Winner.

Studia de Cultura posiada prawa autorskie do wszystkich opublikowanych materiałów. Autor/ka zachowuje prawo do ponownego opublikowania własnego dzieła w kolejnym utworze. Zewnętrzni wydawcy muszą jednak uzyskać zgodę oryginalnej instytucji wydawniczej (Uniwersytetu Pedagogicznego w Krakowie) i redakcji Studia de Cultura.

Studia de Cultura to czasopismo o otwartym dostępie, a cała jego zawartość jest dostępna bezpłatnie dla użytkowników i / lub ich instytucji na zasadach licencji niewyłącznej Creative Commons (CC BY 4.0). Użytkownicy/ki mogą czytać, pobierać, wykonywać kopie, rozpowszechniać, drukować, wyszukiwać lub linkować do pełnych tekstów artykułów w tym czasopiśmie bez uprzedniej zgody wydawcy lub autora/ki. Jest to zgodne z definicją otwartego dostępu BOAI (http://www.soros.org/openaccess). Studia de Cultura nie pobiera opłat za składanie artykułów ani ich przetwarzanie.