# hashtag – element dyskusji w mediach społecznościowych
PDF

Słowa kluczowe

micropolitics
social media
meme
hashtag
#Kulson
#Atlas Kotów
#biednyjakGowin mikropolityka
media społecznościowe
parodia
mem
hashtag
#Kulson
#Atlas Kotów
#biednyjakGowin

Jak cytować

Mazurek, K. (2019). # hashtag – element dyskusji w mediach społecznościowych. Annales Universitatis Paedagogicae Cracoviensis | Studia De Cultura, 11(1), 49–65. https://doi.org/10.24917/20837275.11.1.5

Abstrakt

Rozwój współczesnej komunikacji, w tym także komunikacji politycznej spowodował, że w największym stopniu odbywa się ona za pośrednictwem narzędzi i rozwiązań oferowanych przez sieć. Rozwój technologiczny, internet, aplikacje mobilne w tym media społecznościowe spowodowały, że wiele dyskusji przeniosło się w tę sferę. Możliwości oferowane przez tego typu rozwiązania powodują, że pozwalają one na realizację tzw. mikropolityki, a więc oddolnej aktywności użytkowników internetu zalogowanych w social media. Mikropolityka wyrosła na gruncie pluralizmu liberalnego i posługuje się różnymi narzędziami, które de facto ją identyfikują i określają. Są to tzw. rytuały, które nie będąc bezpośrednio politycznymi identyfikują i obrazują politykę w skali makro. Wśród tych narzędzi istotna rola przypadła #, które stanowią element dyskusji w mediach społecznościowych. Powodują, że wytworzył się kod symbolizujący określone dyskusje oscylujące wokół faktów, zjawisk czy zdarzeń. To dzięki hashtagom internauci identyfikują się z danym zagadnieniem, ale również mogą w ten sposób kontestować lub aprobować zachowania i procesy polityczne.
https://doi.org/10.24917/20837275.11.1.5
PDF

Bibliografia

Adamik-Szysiak Małgorzata. 2018. Strategie komunikowania podmiotów politycznych w Polsce w mediach społecznościowych. Lublin.
Adamik-Szysiak Małgorzata. 2015. „Polska partia polityczna na Twitterze – studium przypadku”. e-Politikon nr 16. 1–32.
Adamik-Szysiak Małgorzata. 2014. „Twitter in communication strategies of the leaders of the polishpolitical parties”. e-Politikon nr 9. 109–131.
Castells Manuel. 2013. Sieci oburzenia i nadziei. Ruchy społeczne w erze internetu. O. Siara (przeł.). Warszawa.
Castells Manuel. 2008. Społeczeństwo sieci. M. Marody (przeł.). Warszawa.
Chadwick Andrew. 2017. The Hybrid Media System: Politics and Power. New York.
Fiske John. 2010. Zrozumieć kulturę popularną. K. Sawicka (przeł.). Kraków.
Gackowski Tomasz, Brylska Karolina, Patera Mateusz i in. (red.). 2018a. Ćwierkający Donald Trump. Warszawa.
Gackowski Tomasz, Brylska Karolina, Patera Mateusz. (red.). 2018b. Komunikowanie w świecie aplikacji. Warszawa.
Gackowski Tomasz. 2014. Twitter w rękach polityków. Rzecz o metodologii i potencjale badań mediów społecznościowych. W Media początku XXI wieku. Metodologie badań medioznawczych, T. Gackowski (red.), t. 26. Warszawa. 163–208.
Highfield Tim. 2016. Social media and everyday politics. Cambridge.
Jacuński Michał. 2016. Sieciowe komunikowanie polityczne w Polsce. Perspektywa aktorów politycznych. Wrocław.
Machnik Bartłomiej. 2014. „The place of Twitter in the Process of Political Communication”. e-Politikon nr 9. 86–109.
Miragliotta Narelle. 2012. „Politicians, Twitter and the Limits of the Virtual Political Public Sphere”. Social Alternatives vol. 31(2). 6–10.
Nowak Jakub. 2017. Polityki sieciowej popkultury. Lublin.
Post-truth politics, Art of the lie, „The Economist”, 10.09.2016, www.economist.com [dostęp: 15.05.2018].
Vowe Gerhard, Henn Philip. (ed.). 2016. Political Communication in the Online World.
Theoretical Approaches and Researches Design. New York–London.
Zappavigna Michael. 2015. „Searchable talk: the linguistic functions of hashtags”. Social Semiotics nr 25. 274–291.
Zappavigna Michael. 2018. Searchable talk, Hashtags and Social Media Metadiscourse. London.

Downloads

Download data is not yet available.